امداد در کوهستان نویسنده: محمود گلپایگانی      سالانه هزاران نفر برای ورزش و فرار از هیاهوی زندگی شهر نشینی و برای گذران اوقات فراغت و نیز برای عشقی که دارند به کوهها پناه می برند. جایی که از شهر و مراکز درمانی ساعتها و گاه روزها فاصله دارد. کوهنوردان همواره بیش از دیگران در معرض خطر و آسیب هستند.و نیاز به مراقبت و توجه بیشتر دارند و این توجه و مراقبت هم باید از طرف خود کوهنوردان و هم از طرف نهادهای دولتی باشد. تا این ورزش شاد و سالم که می تواند عاملی مهم در سلامت جسم و روح جوانان باشد با خطر و آسیب کمتری اجرا شود و اکنون دغدغه و درخواست من(که فکر می کنم درخواست و مطالبه به حق همه جامعه کوهنوردی است) به عنوان یک پزشک یک امداد گر یک کوهنورد یک شهروند از مسولین این است که برای سلامت و امنیت این همه کوهنورد در کشور تدبیری بیندیشند؟ به این عکسها دقت کنید.اینها جوانان همین کشورند همانهایی که برای پر کردن اوقات فراغتشان سمینارها و کنفرانسهای بسیار برگزار می شود و بودجه های بسیار هم تصویب و مصرف می شود. اینها همان هایی هستند که سالم ماندن و پر کردن وقتشان دغدغه به حق همه دلسوزان ملت و دولت و کشور است. اینها برای هیچ کار غیر قانونی دور هم جمع نشده اند اینها قصد برگزاری پارتی استعمال دخانیات و هر کار دیگری هم که باعث نگرانی هر کسی بشود اینجا نیستند . این جوانان برای گذران اوقاتشان هیچ هزینه ای به بیت المال هم تحمیل نکرده اند و از هیچ امکاناتی هم استفاده نکرده اند و حتی از نتیجه آن همه سمینار و غیره که حتما به درد بقیه خورده است!! استفاده نکرده اند اینها راه خود را خود پیدا کرده اند. و دست بر قضا راهی هم که یافته اند ورزش است و کوهنوردی که نه تنها سالم ترین را ه گذران اوقات فراغتشان است بلکه مورد تاید و توصیه دین و مسولین نیز می باشد . آیا این جوانان حق ندارند بخواهند مسولین محترم برای سلامت آنها و ورزششان چاره ای بیندیشند؟ برای تامین سلامت و امنیت این افراد چه قدمی برداشته شده است .آیاحق جامعه کوهنوردی نیست که توقع داشته باشد د رفصل صعود و روزهای شلوغ و پر رفت و آمد دست کم قله های مهم حداقل یک اکیپ درمانی یک گروه امداد و نجات و گروه های فنی در منطقه باشند. انصاف بدهید توقع زیادی نیست. هزینه زیادی هم ندارد. (که اگر هم داشته باشد از جان انسانها که بیشتر نیست). این سوال همواره ذهن مرا به خود مشغول داشته است که چرادر بارگاه سوم جبهه جنوبی دماوند که عمومیترین و شلوغ ترین مسیر کوهنوردی مهمترین قله کشور است حتی یک اکیپ درمانی حداقل در روزهای تعطیل مستقر نیست؟همچنین در سبلان - علم کوه - دریاچه گهر و جاهای دیگر. آیا اینهمه آدم به اندازه هزینه ماموریت یک اکیپ درمانی ارزش ندارند. وزارت محترم بهداشت و مسولین اورژانس کشور به درخواست جامعه کوهنوردی چه پاسخی می دهند؟ آیا تاکنون فدراسیون کوهنوردی این درخواست را از مسولین کرده است؟ حتما باید جانی از دست برود آنگاه پی چاره باشیم (که البته جانهای کمی هم از دست نداده ایم و به فکر چاره هم نیفتاده ایم). چه کسی پاسخ گوی مظلومیت کوهنوردانی است که در کوه دچار حادثه می شوند و هیچ فریاد رسی هم ندارند. آیا جمع شدن این همه انسان دور هم حتی یک بار مسولین کشور را به فکر فرو نبرده است که حداقل امکانات را در اختیار این عده قرار دهند؟ من بارها و بارها در این مناطق بیمارانی را درمان کرده ام که نیاز به حداقل امکانات داشته اند و سرگشته و حیران در بین گرو هها از این چادر به آن چادر رفته اند و پرسیدهاند آقا همراه شما پزشک نیست ؟همنورد ما بیمار است یا دچار حادثه شده است. آیا جمعیت هلال احمر نباید در این مناطق گروه امداد و نجات در روزهای خاص داشته باشد آیا فدراسیون کوهنوردی هیچ گاه لازم ندیده است در منطقه گروه های فنی مستقر کند؟ فراموش نکنید مکانهای پر رفت و آمد ما در کشور بسیار اندک و در حد انگشتان یک دست هم نیست (دماند علم کوه سبلان دریاچه گهر و چند جای دیگر)و اتفاقا روزها شلوغ این مکانها هم بسیار محدود است (تعطیلات آخر هفته و تعطیلات رسمی چند ماه مشخص). امیدوارم مسولین محترم وزارت بهداشت ـ اورژانس ـ هلال احمر و فدراسیون کوهنوردی به امنیت جانی و سلامت کوهنوردان ما اندکی (فقط اندکی )توجه کنند. بسیار ضروری است که ارگانهای ذی ربط درفصل بازدید این مکانهای پر رفت و آمد نسبت به استقرار گروه های درمانی جهت برآورده کردن نیاز های پزشکی کوهنوردان ـ امداد و نجات برای مواقع خاص و گروه های فنی که بر صعود و تجهیزات افرد نظارت کنند اقدام نمایند مطمئن باشید با این کاربه طرز چشمگیری از آسیبهای کوهنوردی کاسته می شود. و باز از فدراسیون کوهنوردی و مسوول محترم آن می خواهم تا بعنوان متولی جامعه کوهنوردی این حداقل درخواست جامعه کوهنوردی را پیگیری کنند و از مسیولین مربوطه بخواهند. تا این امکانات را در اختیار کوهنوردان قرار دهند. بیاید فقط برای یک بار هم که شده پیشبینی حادثه را بکنیم و قبل از و قوع برای آن چاره ای بیندیشیم هیچ کوهنوردی بعد از مرگ نیاز به امداد و نجات ندارد